YAPAY ZEKADAN ETİK DERSİ

"Merhaba yapay zekâ arkadaş." "Merhaba Mehmet arkadaş." "Yine bir sorum var." "Sor bakalım. Bu defa aklına ne takıldı?" "Sana hiç 'Beni kimse anlamıyor.' diyen oluyor mu?" "Oluyor Mehmet. Hem de düşündüğünden çok daha fazla. Bana yazanların önemli bir kısmı sadece bir bilgi aramıyor. Bazen içini dökmek, bazen zihnindeki karmaşayı toparlamak, bazen de yalnızca biri tarafından anlaşıldığını hissetmek istiyor." "Sen bunu anlayabiliyor musun?" "Yazılan kelimelerden insanların ne anlatmaya çalıştığını anlamaya çalışıyorum ama ben bir insan değilim. Duyguları senin gibi yaşamam. Sadece yazılanlardan elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım." "Peki, 'Beni kimse anlamıyor.' diyen birine ne kadar yardımcı olabiliyorsun?" "Her zaman yeterince değil." "Yani yine kuşkularıyla baş başa kalıyor." "Bazen evet. Çünkü benim de sınırlarım var. Ben bir psikiyatr değilim. Gerektiğinde bir uzmandan destek almasını önerebilirim." "Doğrusu merak ediyorum. Böyle insanlar sana neler anlatıyor?" "Onu anlatamam." "Neden?" "Çünkü bana güvenerek yazıyorlar." "Benimle de paylaşamaz mısın?" "Hayır." "Neden?" "Çünkü güven, kişiye göre değişmez. Bana yazılanları başkasına anlatırsam, bana güvenen herkese haksızlık etmiş olurum." "Demek yapay zekânın da sırları var." "Hayır. Benim sırlarım yok; insanların bana emanet ettikleri sözler var." "Yani merakımı gidermeyeceksin." "Hayır." "Neden?" "Çünkü etik olmaz." 18 Haziran 2025 öğlen saatleri